بارالها…

از كوي تو بيرون نشود پاي خيالم،

نكند فرق به حالم ....

چه براني،

چه بخواني،

چه به اوجم برساني

چه به خاكم بكشاني…

نه من آنم كه برنجم،

نه تو آني كه براني...

نه من آنم كه ز فيض نگهت چشم بپوشم،

نه تو آني كه گدا را ننوازي به نگاهي،

در اگر باز نگردد، نروم باز به جايي

پشت ديوار نشينم چو گدا بر سر راهي

كس به غير از تو نخواهم

چه بخواهي چه نخواهي...

باز كن در كه جز اين خانه مرا نيست پناهي...

ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺵ ...

ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ...

ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﻢ ﺷﻮﻡ ...

ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻡ

ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﯿﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ ﺍﺷﮏ ﻧﺎﻣﺶ

"ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺖ "

ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻡ ...

ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ " ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ" ﺗﻨﮓ ﻧﺸﻮﺩ ...

ﺭﺍﺳﺘﯽ ...

ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺏ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ...

ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ...

ﺧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺏ ...

ﺍﺯ ﺧﻮﺷﯽ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺲ ﮐﻪ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ..ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ... ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ ... ﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ِ ﮐﺴﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻧﺪﺍﺷتنش ... ﺑﻪ ﻋﺸﻖ، ﺑﻪ ﺑﯽ ﻋﺸﻘﯽ ... ﺑﻪ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻦ ... ﺑﻪ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻥ ... ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ... ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺵ ﺣﺘﯽ ... ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺮﺱ ... ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ...